Bernardusparochie Ulicoten 


Zaterdag 3 november 2007

Diaken Remco Babijn ontving in de Antoniuskathedraal van Breda de priesterwijding uit handen van emeritus-bisschop Muskens van Breda. Tot nu toe werkte hij als diaken in regio de Dongemond. Een interview van zijn wijding.

( Felicitatie van Deken Drs.W. Wiertz. )

Remco is actief betrokken bij de organisatie van reizen naar Taizé, de oecumenische kloostergemeenschap in het Franse Bourgondië. In 2003 bezochten broeders van Taizé het bisdom Breda in het kader van het bisdomjubileum. Remco Babijn was de inspirator van dit geslaagde weekend.

Ervaring van Taizé
Remco is afkomstig uit een gereformeerd (synodaal) gezin. Hij werd geboren in Oostburg maar groeide op in Zierikzee. “Ik ging wekelijks naar de kerk en deed catechisatie,”vertelt hij. “maar op mijn veertiende rezen vragen. Ik vroeg me af of ik nog iets met de kerk wilde. Een ouderling zag mijn twijfels en nodigde mij in 1991 uit om met een groep jongeren van de catechisatie naar Taizé te gaan. Dit bezoek veroorzaakte een ommekeer in mijn leven,” aldus Remco. “Als Taizé en zijn stichter Roger Schutz er niet waren geweest, was ik misschien geen christen geweest. De ervaring van het gebed van de gemeenschap met enkele duizenden jongeren, het gebed rond het kruis op vrijdagavond, het vieren van het paaslicht, het licht van de Opgestane Christus op zaterdagavond en de viering van de eucharistie op de zondagmorgen geven mijn leven richting.

Ontdekking van de Katholieke Kerk
Een jaar na zijn eerste bezoek aan Taizé ontdekte Babijn de Rooms-katholieke Kerk. “Het was een doordeweekse dag. Ik was in de dagkapel van de katholieke kerk in Zierikzee. Er zaten alleen enkele dames. Ik zat op de achterste rij om niet op te vallen. Ik werd geraakt door het sacrament, het breken van het brood. Op dat moment koos ik voor de Katholieke Kerk”

Taizé en roeping
De gemeenschap van Taizé heeft me ook geholpen mijn priesterroeping te ontdekken. In deze gemeenschap werd zonder veel woorden gewezen op onze verantwoordelijkheid in eigen land, de eigen lokale geloofsgemeenschap. Ik heb dat verstaan als een vraag naar wat ik kon doen in de kerk waar ik me thuis voel. En ik zag dat er geen jongeren waren, die als priester zorg voor de gemeenschap op zich wilden nemen. Ik heb dat soms als een zware last ervaren, omdat ik een van heel weinigen ben. Het hielp me ook om moeilijkheden te overwinnen: als ik het niet doe, wie zal het dan doen? Ik verstond de woorden van de broeder die mij begeleidde in de gemeenschap van Taizé als een opdracht. Na gesprekken, gebed en nadenken zei hij dat ik geschikt zou zijn als priester. Hij vond dat ik nodig was in Nederland.” Remco is verheugd dat er in ons bisdom weer ruimte is om te spreken over religieus leven en priesterschap. “Ik was ontroerd toen ik hoorde dat er sinds september weer een echt jonge priesterstudent voor ons bisdom is.”

Wetenschap en geloven
Remco volgde na de HAVO eerst de PABO. Hij werkte op een school voor speciaal onderwijs en studeerde theologie in Utrecht en Tilburg. “Een boeiende tijd,” zegt hij zelf. “Ik hecht aan rationaliteit, maar daar ligt niet mijn ziel en zaligheid. Die ligt in de hoek waar rationaliteit ophoudt, waar de wetenschap overgaat in geloven. Ik hield overigens van kerkhistorische vakken en dogmatiek. Ik genoot van Grieks en Latijn. Plotseling kon ik het Nieuwe Testament en de kerkvaders in de originele taal lezen.”

De hele wereld in de parochie
Na zijn studie benoemde de bisschop Remco in de regio Dongemond. Het parochiewerk vindt hij mooi. “De hele wereld komt aan mij voorbij.” Remco hecht veel waarde aan het contact met jongeren. Hij neemt ook initiatieven om banden met hen aan te halen. “Ik laat bestanden uitdraaien van jongeren die in Hank gedoopt zijn. Ik bel hen op en nodig hen uit. Ze komen bij mij eten en koken zelf. Aan tafel praten we over allerlei zaken. Ik ben zelden de eerste die begint over het geloof, maar de vragen komen vanzelf.”

Jongeren kostbaar
Remco hoopt na zijn wijding deze contacten voort te zetten. “Als priester ben je in de toekomst verbonden aan grote parochies. Bij het ambt van priester hoort onlosmakelijk ook de dienst van het leidinggeven. Veel kan met een goede organisatie worden opgelost, maar het blijft noodzakelijk dat mensen het gevoel hebben dat ze gekend worden. Iedere priester heeft, behalve zijn gewone verantwoordelijkheden, ook een gebied waarop hij extra verantwoordelijkheid voelt, omdat daar zijn hart, zijn charisma ligt. Dat geldt ook voor mij. Persoonlijk contact met jongeren is een gebied waar mijn hart ligt. Veel jongeren, die ik ontmoet vragen zich echt af waar de zin van hun leven ligt en wat het geloof en ook de Kerk daarmee van doen hebben.”
“Ik vind het dringend noodzakelijk dat we zoeken naar mensen die een gelovig talent hebben om met jongeren om te gaan om zo zoekende jongeren de mogelijkheid te wijzen van de zekere weg van de traditie. Ik zie mijn taak als tweeledig. Allereerst wil ik met jongeren een stukje van hun weg gaan en ten tweede wil ik bij hen het verlangen aanwakkeren om anderen uit te nodigen te doen als zij. Deze jongeren zijn heel kostbaar, voor nu en voor de toekomst,” besluit hij.